Pogrążony w melancholijnej kontemplacji Krąg Druidów zawiadamia:

Dnia dzisiejszego odszedł od nas, aby zjednoczyć się z Matką, nasz ukochany ojciec, przewodnik i nauczyciel
Arewor - ślepy druid,
Najwyższy kapłan Natury, twórca współczesnej szkoły druidyzmu, człowiek któremu przypisuje się autorstwo runu na Ducha Natury,który mimo kalectwa, zawsze służył pomocą i dobrą radą.


W Kręgu Druidów w Zaginionych Krainach i koło biblioteki druidów na Ocllo ustawiono skrzynie, do których wrzucać możecie, a nawet powinniście, dary na rzecz wzniesienia pamiątkowego kurhanu dla Arewora.

Lato to okres bez wytchnienia dla każdego pracowitego gospodarza. Na polu pracy jest bezliku. A i przy gumnie i inwentarzu roboty niemało. Adfalth Envere był pracowitym gospodarzem.

Pod wieczór udał się na poletko, co to je miał pod lasem, aby sprawdzić, jak idą zbiory kukurydzy i czy pachołki nie zanadto są opieszałe i do roboty się przykładają. Pachołki, jak to pachołki, cały dzień przepędziły na próżniactwach, a tu wszędzie dojrzałe kolby wznoszą się ku słońcu, dopraszając się o zerwanie.

Dwie godziny Adfalth beształ ich i klął na czym świat stoi. Gdy w końcu rozpędził wszystkich na cztery świata strony, okazało się, że już dawno po zmroku. Został sam i już miał wrócić na folwark, kiedy dziwne zjawisko przykuło jego uwagę. Mgła.

Przesilenie Letnie. Wielka Puszcza Yew. Dla szesnastoletniej Barbareth miał to być dzień inicjacji, ostatecznego wstąpienia na drogę, którą zawsze chciała podążać.

Wiele lat się przygotowywała do tego dnia, znosiła cierpliwie wyzwiska i zaczepki ludzi ze wsi, pod okiem starej ciotki, doświadczonej uzdrowicielki i szamanki, studiowała cudowne właściwości roślin i grzybów, wsłuchiwała się w rytm wielkiej puszczy otaczającej ich samotną chatkę. Wiekowe i niebosiężne drzewa zawsze napawały ją niepokojem. Wszystko zmieniło się dwa lata temu, kiedy ciotunia wpadła nagle pod wieczór do jej komórki i wysypała z starej, przetartej sakwy koło tuzina płaskich kamieni, stanowiących jakby fragmenty potrzaskanej przed wiekami kamiennej tablicy, na której nieznana dłoń wyryła prawa, które rządzą światem od czasu stworzenia. Dziś, mimo okaleczenia, antyczny alfabet nie stracił nic ze swojej mocy.
– To runy – rzekła ciotka uroczyście, po czym zaczęła wodzić palcem po rozsypanych kamyczkach. – odkryjesz znaczenie tego znaku, a każda z chorób pierzchnie przed twym słowem. Odczytasz ten znak, a najdziksza z bestii spocznie spokojnie u twych stóp. Wypowiesz słowa zapisane w postaci tego znaku, a puszcza, której tak się obawiasz, powstanie i stanie w twej obronie.
Dwa lata ciężkiej pracy, wpatrywania się w, zdawałoby się, proste symbole, szlifowanie akcentu i intonacji. Każdy błąd nagradzany był przez ciotkę ciosem trzciną po rękach. Trud opłacił się. Oto dzisiaj zakończyła nauki i stała się gotowa do dalszego realizowania swego powołania już samodzielnie.
Wyruszyły obie skoro świt. Droga była długa i niebezpieczna, ale stara szamanka prowadziła Barbareth dawno zapominanymi ścieżkami, gdzie zagrożenie było mniejsze. Dotarły na miejsce pod wieczór. Nie wiadomo, kto wzniósł na tej polanie dumne monolity. Jedno jest pewne, Matka upodobała sobie to miejsce, znane odtąd z jej łask i będące celem pielgrzymek młode szamanów od wielu pokoleń. Kamienny krąg, jakby wydarty ze szponów czasu, trwał niezmieniony od tysiącleci, aż do teraz...
Barbareth odebrało dech i mowę, ciotunia zalała się łzami. Sanktuarium zostało zbezczeszczone! Ktoś obalił poteżne głazy, skruszył ołtarz, zadając tym samym głęboką ranę w samo serce lasu...

Nie wiadomo, kto stoi za tym niecnym czynem i jakie będą jego konsekwencje. Puszcza Yew stała się teraz jeszcze mniej gościnnym miejscem. Zwierzęta są zdezorientowane i rozdrażnione, skore do agresji. Były ofiary. Seria wstrząsów rozkołysała tę część kontynentu. Prosty lud, dla którego bogate lasy są źródłem utrzymania, boi się powrócić do pracy. Słychać plotki, że nawet sami druidzi opuścili swe tajemne siedziby, by przybyć na miejsce. Ktoś rzucił wyzwanie Matce Naturze i jej kapłanom.

Kamienny krąg w Puszczy Yew został zniszczony i a duch Matki opuścił go. Przyszli szamani, pragnący wejść w posiadanie worka na runy, bądź uwolnić moc drzemiącą w żywej gałązce, zmuszeni są ruszyć w poszukiwania innych kamiennych kręgów. Kto wie, co kryją w sobie lasy Sosarii?