Brak autora

 "Legenda Gaverina"

Rozdział 1. Myśliwy.

   Mówili ludzie, że jak szerokie pasmo lasów od obecnego cove aż po minoc, tak nie znano wspanialszego myśliwego, jaki to upodobał sobie tamtejsze tereny łowieckie. Podobno potrafił on nocować w samym jego sercu, aby z samego rana mieć przewagę czasową nad zwierzyną i innymi łowczymi. Wieśniacy w osadach, którym było dane zobaczyć owoce tych wypraw, sprzeczali się godzinami, rozprawiając nad sposobami i kunsztem owego myśliwego. Ludność wielbiła go za to, że gdy zima u bram, to spiżarnie zawsze były pełne, lub gdy kto zabłądzi w lesie, to zawsze może liczyć na to, że opiekun tamtejszych miejsc wytropi go i odprowadzi bezpiecznie do domu. Jeżeli jednak mowa już o zimie, to choć okres ten bardzo srogi w tamtejszych włościach, to owy myśliwy zawsze opuszczał wioskę i znikał na cały ten sezon. Ci, którzy odważyli się iść za nim, twierdzili, że wchodzi on do samego lasu a wychodzi, gdy pierwszy śnieg zaczyna się topić w objęciach wiosennego słońca.

I tak płynęły tygodnie i miesiące łowczemu, którego imię Gaverin miało się w przyszłości odznaczyć wielkim śladem na biegu historii.

Rozdział 2. Człowiek i wilczyca.

   Gaverin zakamuflowany w śnieżnej zaspie uważnie obserwował wielkiego jelenia, który niepewnym krokiem zbliżał się do pozostawionego pożywienia. Zwierze wreszcie przestało walczyć ze swym głodem i szybkim ruchem porwało ochłapy spoczywające na niewielkim pniu a następnie odbiegło gdzieś głębiej do lasu. Myśliwy odrzucił z siebie śnieg i cały przemarznięty pomaszerował do nory, którą wykopał, aby przetrwać jakoś w samym środku zimy. Był zadowolony, udało mu się nakarmić kolejne zwierze. W ten sposób kolejny raz utrzyma równowagę tego miejsca, a gdy przyjdzie pora połowów wszystko zwróci się ze sporą nawiązką.

Ten zaś uśmiechnął się jedynie i powitał swą towarzyszkę, którą poznał tak dawno temu, właśnie podczas jednej z zim. Od tego czasu, zawsze, gdy przenosił się, aby spędzić cały ten sezon w lesie, wilczyca przychodziła i wspierała go w jego zadaniach. Z czasem Gaverin odkrył, że słyszy, co owa wilczyca myśli. Z każdym dniem rozumiał coraz więcej. Gdy wreszcie zbliżyli się do siebie dostatecznie, łowczy pojął, że ma przed sobą cielesne uosobienie niezbyt wtedy znanej bogini Luny, będącej opiekunką wszystkich myśliwych oraz osób podróżujących nocą. Żadne z nich nie potrafiło powiedzieć, kiedy wspólne polowania i przyjaźń, przerodziły się w wielką miłość. Sam Gaverin rzadko kiedy widział już Lunę w postaci wilka, częściej miał przed oczami drobną kobietę o pięknych, prostych srebrnych włosach, siegających aż po ramiona, delikatnej twarzy o wyrazie tak spokojnym, jak spokojne są letnie noce. Oczy jej niczym gwiazdy spoglądały z troską i mądrością. Głos zaś podobno koił wszelkie rany i wewnętrznie uspokajał. I tak płynęły kolejne miesiące i lata.

 Rozdział 3. Aż śmierć nas nie rozłączy.

   Bogini Luna była całkowicie zapatrzona w Gaverina. Stali się niemal nierozłączni. Jej boskie myśli przeplatały się z jego człowieczym sposobem myślenia. Żadne nie wyobrażało sobie życia bez drugiego. Bogini nocy uwielbiała łowczego również za wielką opiekę, jaką roztaczał on nad wszystkimi leśnymi wilkami, a te z czasem przestały go atakować.

W zamian za to Luna sprzyjała Gaverinowi zawsze wtedy, gdy ruszał na polowanie.

Lecz nastąpił pewien, jak się później miało okazać tragiczny dzień, kiedy bogini spuściła swego kochanka z oczu. Wspaniały myśliwy polował wtedy na potężnego niedźwiedzia, jaki ponoć żył od lat na skraju lasu. Niestety dla Gaverina, udało mu się go nie tylko wytropić, ale również zbudzić. Choć walczył dzielnie, był w stanie pokonać masywnego zwierzęcia, które w dzikim szale niemal go rozszarpało. Gdy leżąc tak, Gaverin myślał o Lunie, ta widząc go czuła niewyobrażalny smutek, który brutalnie rozdzierał jej boskie serce. Widząc, jak z ukochanego z każdą chwilą upływa życie, Luna zaczęła prosić innych bogów, aby Ci uratowali Gaverina. Nie sposób jednak było przekonać stwórcę Ahn’bysa, czy nawet dobrodusznego Methestela. Bogini była tak zdesperowana, że nawet poprosiła o to przerażającego Daywadossa, jednak i on odmówił. Nie mogąc się pogodzić z tym, że myśliwy zaraz zejdzie do świata umarłych, Luna zdecydowała się na jedyną rzecz, która jej pozostała.

Z całej swej miłości do Gaverina, spróbowała sama uzdrowić jego zniszczone ciało, oddając mu cząstkę swej boskości. I tak właśnie myśliwy przepełniony nieskończoną energią, zaczął się regenerować w niewyobrażalnym tempie, czerpiąc energię z samego księżyca.

Jego ciało nie tylko natychmiastowo się zrosło, ale i stało się silniejsze.

Wkrótce wspólne polowania powróciły, jednak Luna coraz częściej zauważała, że ciało jej kochanka nie do końca zaakceptowało cząstkę jej boskości, jaką mu podarowała.

Coraz częściej przypominał rozwścieczonego wilka, który bezlitośnie poluje na swą zwierzynę. Gaverin porzucił swe dawne rzemiosło, które ustąpiło miejsca wielkiej sile, niesamowitej zręczności i zdolności do szybkiej regeneracji ran. Mimo to, Luna cały czas myślała o tym, że tak po prostu musi być, a z pewnością taka droga jest lepsza niż jego całkowita strata.

Każdej nocy ciało Gaverina zmieniało się jeszcze bardziej. Jego ludzka natura nie potrafiła przyjąć boskiego pierwiastka, jaki został w nią tchnięty. I tak, nocy w której księżyc zawisł wysoko na granatowej tafli nieba, ciało łowczego zaczęło się zmieniać jeszcze szybciej, niż poprzednich nocy. Stał się o wiele większy i lekko przygarbiony. Wszystkie jego zmysły wyostrzyły się, zaś mięśnie osiągnęły niesamowitą siłę. Teraz przypominał już bardziej wilka, na którego wzór jego ciało się zmieniało. Tak właśnie narodziło się to, co w obecnych czasach zyskało nazwę wilkołaka.

Rozdział 4. Furia.

   Ludzki umysł Gaverina zamknięty w ciele bestii zmieniał się najszybciej. Wyzbywał się wszelkich resztek człowieczeństwa, całkowicie oddawał się pokracznemu zwierzęciu, jakim się stał. Stan ten nazwany został powszechnie Furią. Gaverin przestał być myśliwy, przestał nawet polować. Teraz, gdy wychodził, miał tylko jeden cel – dawać upust swemu gniewowi w najbardziej brutalny z możliwych sposób. Początkowo ludzie znajdywali zmasakrowane zwierzęta. Ich rozszarpane zwłoki szpeciły prawie każdy zakamarek pięknych niegdyś lasów. Bestia okazała się tak silna, że w przypływie szału potrafiła łamać najstarsze drzewa i przewracać wielkie głazy leżące u wejść do jaskiń. Ludzie wiedzieli, że jest to kwestią czasu, nim to, co grasuje w lesie przyjdzie do ich bram. Niedługo musieli czekać, by zobaczyć olbrzymiego wilkołaka, który zupełnie bez żadnych zahamowań wyżyna ich wioskę.

Niewielu osobom było dane przetrwać ten straszliwy atak. Gaverin ogarnięty Furią szedł przed siebie niszcząc wszystko, co stawało mu na drodze. I na nic były próby zbrojnej obrony, strzałów z kusz czy nawet odstraszanie ogniem. Jeżeli jakiś metal okazał się wystarczająco silny, żeby przebić jego skórę, wynaturzony organizm natychmiast się regenerował, nie pozostawiając śladu po wcześniejszej ranie. Na wszystkie okoliczne wioski padł cień kroczącego furiata – Gaverina.

Rozdział 5. Potomkowie.

   Nielicznym osobom, którym udało się przeżyć spotkanie z bestią nikt nie dawał najmniejszych szans na przeżycie. Najczęściej byli tak poszarpani, że umierali na miejscu. Jednak jeśli czyjś organizm okazał się na tyle wytrzymały, by dotrwać do nocy, jego krew która zmieszała się z krwią Gaverina zmieniała się, a płynąc przez cały organizm dostosowywała go do swych potrzeb. I tak, osoby, które przeżyły atak zmieniały się dokładnie w to samo zwierze, jakim był dawny myśliwy. Ranni, znoszeni do znachora zdrowieli przed zachodem, a gdy na niebie pojawiała się srebrna tarcza wyniszczali do reszty to, czego nie udało się zniszczyć Gaverinowi. Jak się potem okazało, osoby, które przetrwały ich ataki również zmieniały się w straszliwe nocne bestie. Wszystkimi kierowała ta sama Furia, jaka niepodzielnie panowała nad ciałem pierwszego wilkołaka. Na wzór swego ojca, byli tak potężni, że utrzymywali swą formę za dnia, regenerowali się tak szybko, że prawie nie potrzebowali odpoczynku. Czuli respekt jedynie przed samym Gaverinem.

Tak powstała choroba zwana likantropią, która zaczynała trawić coraz większą liczbę mieszkańców okolicznych wiosek.

Rozdział 6. Inkwizycja i walka z chorobą.

   Krążyła niegdyś legenda lub raczej bajka, że Luna widząc, co stało się z jej ukochanym i jego potomkami, płakała każdej nocy, zaś jej srebrne łzy upadając na ziemię, tworzyły złoża rudy, którą potem nazwano srebrem. Ile jest w tym prawdy, pewnie nigdy się nie dowiemy. Prawdą natomiast jest, że ludzie w jakiś sposób odkryli, że srebro szczególnie rani wilcze bestie.

Szarpie ich ciała z dziwną łatwością, zaś rany regenerują się po nim wolniej.

Mimo to, niezorganizowane jednostki ulegały sile i przewadze liczebnej wilkołaków.

Postanowiono powołać pierwszą Inkwizycję, której zadaniem było tropienie i mordowanie winkowatych stworzeń. Ruszyła masowa produkcja srebrnej broni. Od tego momentu, wskazane było, aby każdy, kto choć trochę zna się na walce miał ze sobą komplet zwykłej i srebrnej broni. Kowale prześcigali się w pomysłach. Tworzono srebrne strzały i bełty, niektórzy nawet odziewali się w srebrne zbroje, choć to jak zauważyli, wcale tak dobrze nie chroniło. Udało się wytropić i zniszczyć wiele wilkołaków. Ataki na miasta ustały, ponieważ wieśniacy wiedzieli już jak się bronić. Nadal jednak nikomu nie udawało się pokonać samego Gaverina. Osobom, którym udawało się go wytropić, nie starczało już szczęścia, aby powrócić i o tym opowiedzieć. Może to z powodu śladu boskiej mocy, jaki wciąż drzemał w Gaverinie, a może dlatego że posiadał inne niezwykłe właściwości – tego zapewne nigdy się już nie dowiemy.

Rozdział 7. Rada Dwunastu Anatomów.

   Jasnym dla wszystkich było, że nigdy nie uda się zatrzymać choroby, jeśli raz na zawsze nie zniszczy się jej źródła. Mimo to, Gaverin był nieuchwytny. Z czasem zaczęto nawet wątpić w jego śmiertelność. I tak zapewne by się już utrzymało, gdyby nie członek organizacji zwanej Radą Dwunastu Anatomów. O tej owianą tajemnicą grupie wiadomo było tylko tyle, że czcili Netherila i to podobno on szeptał im sposoby na pozbycie się wściekłej bestii.

Ilekolwiek prawdy by w tym nie było, jeden z nich, poproszony o pomoc przez Inkwizycję postawił prosty warunek. On użyje swej wiedzy i pomoże pojmać i zabić bestię, ale od tego momentu, ciało stworzenia będzie należało tylko i wyłącznie do niego i Rady.

Ludzi nie trzeba było długo namawiać. Jedyne czego chcieli, to pozbycia się raz na zawsze Gaverina z ich ziem.

Anatom zażądał ogromnych ilości srebra, wielkiego pieca i ogromnych ilości materiałów potrzebnych do utrzymania ognia przez odpowiedni okres czasu. Mówi się, że potrzeba na to było pracy ponad dwudziestu ludzi, lecz wreszcie wielki piec topił masowo przynoszone srebro. Sam Anatom, jak mówili później ludzie, często dorzucał różne swoje zioła do całości, nie pozwalając przy tym nikomu się zbliżyć. Ludzie nie wiedzieli co takiego jest dodawane do topionego srebra, natomiast wiedzieli co miało wywołać. Płynna ruda zastygała o wiele później niż jej czysta postać. Anatom przelewał część swego dzieła do butelek z grubego szkła i rozdawał najwybitniejszym wojownikom, którzy zostali wybrani do ostatecznego starcia z Gaverinem. Pozostało jeszcze tylko ściągnąć bestię w pułapkę.

Jak na ironię, wybrano miejsce w samym środku lasu Cove, gdzie wiele lat temu pewien myśliwy niemal zginął po walce z olbrzymim niedźwiedziem. Owe zwierze, już nie tak silne jak kiedyś, wciąż żyło. Anatom razem ze swą grupą unieruchomił wielkiego niedźwiedzia na samym środku polany, a następnie zaczął oblewać z małej odległości płynnym srebrem.

Ryk torturowanego zwierza był tak silny, że ciągnął się po całym lesie. Nie mógł być zignorowany, a już na pewno nie przez Gaverina, który wciąż pamiętał, co wydarzyło się tak dawno temu. Niestety, zanim pierwszy wilkołak dotarł na miejsce, umęczone ciało niedźwiedzia nie wytrzymało bólu, jakie niosła rozpalona ruda.

Jego zdezorientowanie wystarczyło, aby grupa ludzi ubrana po zęby w srebrną broń mogła go zaskoczyć. Ten jednak, nie poddał się bez walki. Wielu poległo i pewnie było by ich więcej, gdyby nie kusznicy mierzący w Gaverina, czy ukryci w drzewach ludzie obrzucający go wspomnianymi wcześniej butelkami ze srebrem. I tak udało się przyszpilić bestię do olbrzymiego drzewa. Reszta potoczyła się bardzo szybko. Na znak anatoma, wylano całą zawartość kotła na ciało wilkołaka, który w dzikim bólu czuł, jak po raz kolejny upływa z niego życie. Przeciążony układ nie potrafił poradzić sobie z taką ilością ran do regeneracji.

Po niedługim czasie, Gaverin wydał z siebie swój ostatni ryk.

Bestia była martwa.

Co zrobić aby stać się Zmiennokształtnym?

Co zrobić aby stać się przedstawicielem wilczej rasy?