DM II: Dziedzictwo Mistrzów

Tak, na narzędzia zawsze jest zbytek no bo w końcu kilofy się często łamią bądź też bardzo szybko zmieniają właścicieli . Jednak górnik nie weźmie byle czego , nikt nie lubi pracować słabym narzędziem . I tu jest problem młodego majstra , z jednej strony podniecenie użytecznością , w końcu gdyby nie majstrowie nikt nie mógłby kopać rudy , ścinać drzew czy wyrabiać pięknych mieczy czy przecudownych zbroi . Jednak z drugiej strony przychodzi zawiedzenie gdy to pełen zapału wbiegasz do kopalni i pytasz się czy chce ktoś kupić kilof.

Najczęściej ponurzy górnicy nawet nie zwracają na ciebie uwagi mają lepsze, ładniejsze kilofy no a kto by kupił coś od młodzika zapaleńca . No ale kończę przemyślenia , noc się zbliża a ja swoje zrobiłem , przyjmuję mieszek od majstra który ze szczerym uśmiechem na pewno sprzeda to co wykonałem pobierając lwi procent od małej kwoty . Zrobiło sie zimno , wierny objuczony koń cały czas stoi i czeka . Biedaczek pewnie zgłodniał . Już wyjmowałem dla niego jabłko gdy zobaczyłem młodzika.

I ten sam błysk w oku co zawsze .”Wykujesz mi Panie kilof ?” zapytał i pokazał sakiewkę , a wręcz sakieweczkę bo złota tam było bardzo mało . Jak to zawsze czynię zaglądam do juk , i szperam co by mu tu zaoferować . Znalazłem bardzo ładny i drogi kilof nad którym pracowałem kilka godzin . Patrzę na ten mieszek i myślę ile to pieniędzy powinienem naprawdę otrzymać za ten piękny kilof . „Masz darmo” odpowiedziałem i wręczyłem mu narzędzie . Jak już widziałem to mnóstwo razy, szok i zdziwienie na twarzy młokosa i ten ciągły zapał . To mi starczy , pomyślałem sobie . „No dalej Pegazie idziemy” Stary koń podążył za mną , jak to się dzieje codziennie od wielu wielu lat. Jeszcze raz popatrzyłem w zamyśleniu na oddalajacego się chłopaka przypominając sobie dawne czasy ….