Rasy: jaszczuroludzie

Wygląd:
Jaszczuroludzie to zmiennocieplne i człekokształtne gady. Ich wzrost waha się między dwoma a dwoma i połową metra, a ciało pokryte jest łuską, najczęściej ciemnozielonej barwy, choć w zależności od pochodzenia szczepu i wieku osobnika, może przybrać inny odcień bądź upstrzyć się barwnym wzorem. Posiadają duże, wyłupiaste oczy umieszczone po bokach podłużnego, uzębionego pyska. Wzdłuż ich grzbietu, od tyłu głowy aż po koniec ogona, ciągnie się rząd charakterystycznych, na sztorc postawionych deltoidalnych płyt. Kończyny jaszczuroludzi uzbrojone są w długie i ostre pazury, bardzo niebezpieczne dla przeciwników, mimo tego jednak, wielu jaszczuroludzi piłuje szpony, by nie przeszkadzały im w używaniu broni i narzędzi przystosowanych do dłoni przedstawicieli innych ras. Są oni, podobnie jak niektórzy ich odlegli krewniacy: smoki i wielkie żółwie, niezwykle długowiecznymi istotami. Wśród jaszczurczego plemienia krążą legendy o tym, jakoby starożytni protoplaści rasy, pamiętający jeszcze początki życia w Sosarii, żyli jeszcze w ukryciu, otoczeni niemal boską czcią i szacunkiem swych potomków.

Język:
Między sobą jaszczuroludzie używają własnego, starożytnego języka. Żyjący pośród innych ras, aby ułatwić sobie kontakty z nimi, uczą się również mowy wspólnej, posługując się nią w charakterystyczny, przystosowany do możliwości swych aparatów mowy sposób: podkreślając głoski sycząco-szeleszczące przy pominięciu niemal samogłosek.

Społeczeństwo:
Jaszczuroludzie preferują wilgotny klimat. Swoje osady zakładają na oddalonych od ludzkich osiedli, niedostępnych mokradłach bądź w sercach deszczowych lasów, gdzie samo ukształtowanie terenu i natura stanowią lepszą ochronę niż kamienne fortyfikacje. Ich społeczności opierają się na związku poszczególnych rodzin, a decyzje podejmuje starszyzna, sprawująca władzę najwyższą. Do obowiązków członków plemienia należy przede wszystkim zapewnienie swemu ludowi przetrwania: zdobywanie pożywienia i ochrona miejsc kultu, gdzie również przechowywane są jaja, z których później wykluwają się młode. Wśród plemion obowiązuje bardzo surowy kodeks postępowania, określający m. in. zasady rządzące polowaniami i nakaz życia z dala od niegadzich istot. Najhaniebniejszą ze zbrodni jest kanibalizm – żywienie się mięsem jaszczurowatych. Dzicy jaszczuroludzie atakujący wędrowców w lasach czy grotach to właśnie wygnańcy-kanibale. Wygnanie jest najpopularniejszą z kar, prawo natomiast tak surowe, że na banicję narazić się mogą wszyscy przynoszący szkodę społeczności i obyczajom, niekoniecznie ich przewina musi być popełniona umyślnie, a czasem bywa nawet niemożliwa do uniknięcia! Stąd też wielu wygnańców i ich potomków, jeśli tylko uda im się przeżyć, decyduje się na życie wśród istot niegadzich. To są właśnie ich czasem można spotkać w mieście lub okolicy. Napotkanie pełnoprawnego członka plemienia jest niemal niemożliwością.

Wiara:
Jaszczuroludzie żyjący wśród współplemieńców stworzyli własny system religijny, pełny dziwacznych bóstw, często będących gadzimi odpowiednikami bóstw wyznawanych w całej Sosarii. Dlatego też, ci jaszczuroludzie, którzy dołączyli lub wychowali się w ludzkich społecznościach, nie mają oporów przed przyjęciem bogów wyznawanych przez te społeczności. Ponadto starszyzna – długowieczne jaszczury oglądające swoimi oczami dziesiątki pokoleń, otoczone jest czcią należną prorokom i wysłannikom bogów.

Historia:
Choć brak ku temu dowodów, niektórzy uważają jaszczuroludzi za gatunek równie stary, jak rasy pierworodne. Niestety, nic prawie nie wiadomo o ich dziejach. Ze względu na swą długowieczność, jaszczuroludzie nigdy nie wykształcili pisanej formy swego języka – wydarzenie przeszłości gromadzone są w pamięci najstarszych, którzy byli ich świadkami. Niechętnie dzielą się oni swą wiedzą nawet z zaufanymi współplemieńcami, dlatego można powiedzieć, że historia tej rasy znana jest tylko kilku nielicznym.